مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۴۰۰ — گویند مرا که این همه درد چراست
- رباعی شمارهٔ ۴۰۲ — ما را به جز این زبان ، زبانی دگر است
- رباعی شمارهٔ ۴۰۱ — لطف تو جهانی و قرانی افراشت
- رباعی شمارهٔ ۴۰۵ — ما عاشق عشقیم و مسلمان دگر است
- رباعی شمارهٔ ۴۰۹ — مرغ جان را میل سوی بالا نیست
- رباعی شمارهٔ ۳۹۹ — گویند که عشق عاقبت تسکین است
- رباعی شمارهٔ ۴۰۳ — ما را بدم پیر نگه نتوان داشت
- رباعی شمارهٔ ۴۰۶ — ماه عید است و خلق زیر و زبر است
- رباعی شمارهٔ ۴۰۴ — ما عاشق عشقیم که عشق است نجات
- رباعی شمارهٔ ۴۰۸ — ماهی که نه زیر و نی به بالاست کجاست
- رباعی شمارهٔ ۴۰۷ — ماهی تو که فتنه‌ای ندارم ز تو دست
- رباعی شمارهٔ ۳۹۸ — گویند که صاحب فنون عقل کل است
- رباعی شمارهٔ ۴۱۱ — مر وصل ترا هزار صاحب هوس است
- رباعی شمارهٔ ۴۱۲ — مست است دو چشم از دو چشم مستت
- رباعی شمارهٔ ۴۱۴ — مستی ز ره آمد و بما در پیوست
- رباعی شمارهٔ ۴۱۰ — مرغ دل من چو ترک این دانه گرفت
- رباعی شمارهٔ ۴۱۳ — مستم ز خمار عبهر جادویت
- رباعی شمارهٔ ۴۱۵ — معشوق شراب‌خوار و بیسامانست
- رباعی شمارهٔ ۴۱۷ — من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است
- رباعی شمارهٔ ۴۱۸ — من زان جانم که جانها را جانست
- رباعی شمارهٔ ۴۲۰ — من کوهم و قال من صدای یار است
- رباعی شمارهٔ ۴۱۶ — من آن توام کام منت باید جست
- رباعی شمارهٔ ۴۱۹ — منصور حلاجی که اناالحق میگفت
- رباعی شمارهٔ ۴۲۱ — من محو خدایم و خدا آن منست