مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۰ — گر آب دهی نهال خود کاشته‌ای
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۲ — لطفی که مرا شبانه بنواخته‌ای
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۳ — با من ترش است روی یار قدری
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۴ — با نااهلان اگر چو جانی باشی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۶ — بد می‌کنی و نیک طمع می‌داری
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۵ — با یار به گلزار شدم رهگذری
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۷ — پران باشی چو در صف یارانی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۰ — بر کار گذشته بین که حسرت نخوری
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۸ — برخیز و به نزد آن نکونام درآی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۹ — بر ظلمت شب خیمهٔ مهتاب زدی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۱ — بر گلشن یارم گذرت بایستی
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹۱ — گر با همه‌ای چو بی منی بی‌همه‌ای
- رباعی شمارهٔ ۱۸۱۰ — بی‌نام و نشان چون دل و جانم کردی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۵ — بیچاره دلا که آینهٔ هر اثری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۶ — بی‌جهد به عالم معانی نرسی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۹ — پیش آی خیال او که شوری داری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۸ — بیرون نگری صورت انسان بینی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۷ — بیخود باشی هزار رحمت بینی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۱۲ — تا چند ز جان مستمند اندیشی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۱۱ — پیوسته مها عزم سفر می‌داری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۳ — بوئی ز تو و گل معطر نی نی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۱۳ — تا خاک قدوم هر مقدم نشوی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۲ — بنمای به من رخت بکن مردمی ای
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰۴ — بی‌آتش عشق تو نخوردم آبی