مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۹ — خوش باش که خوش نهاد باشد صوفی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۴ — حیف است که پیش کر زنی طنبوری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۳۹ — چون مست شوی قرابه بر پای زنی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۰ — چون ممکن آن نیست اینکه از بر ما برهی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۵ — خواهی که حیات جاودانه بینی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۳ — حاشا که به ماه گویمت میمانی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۲ — چون نیشکر است این نیت ای نایی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۱ — چونی ای آنکه از جمال فردی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۸ — خود هیچ بسوی ما نگاهی نکنی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۶ — خواهی که در این زمانه فردی گردی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴۷ — خود را چو دمی به یار محرم یابی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۳۸ — چون کار مسافران دینم کردی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۳ — در بی‌خبری خبر نبودی چه بدی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۰ — خوش می‌سازی مرا و خوش می‌سوزی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۵ — در چشم منی و گرنه بینا کیمی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۱ — خیری بنمودی و ولیکن شری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۲ — در بادیهٔ عشق تو کردم سفری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۴ — در چشم منست این زمان ناز کسی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۶ — در خاک اگر رفت تن بیجانی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۷ — در دست اجل چو درنهم من پائی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۱ — در زهد اگر موسی و هارون آئی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۹ — در دل نگذارمت که افگار شوی
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵۸ — در دل نگذشت کز دلم بگذاری
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶۰ — در روزه چو از طبع دمی پاک شوی