مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۶۰۳ — گویند به بَلاساغون، تُرکی دو کمان دارد
- غزل شمارهٔ ۶۰۵ — ای دوست شکر خوشتر یا آنک شکر سازد
- غزل شمارهٔ ۶۰۷ — ای دل به غمش ده جان یعنی بنمی ارزد
- غزل شمارهٔ ۶۰۸ — ایمان بر کفر تو ای شاه چه کس باشد
- غزل شمارهٔ ۶۰۲ — آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد
- غزل شمارهٔ ۶۰۴ — هرک آتش من دارد او خرقه ز من دارد
- غزل شمارهٔ ۶۰۶ — با تلخی معزولی میری بنمی ارزد
- غزل شمارهٔ ۶۱۱ — ای خفته شب تیره هنگام دعا آمد
- غزل شمارهٔ ۶۱۲ — بگذشت مه روزه عید آمد و عید آمد
- غزل شمارهٔ ۶۰۹ — در خانهٔ غم بودن، از همّت دون باشد
- غزل شمارهٔ ۶۱۳ — ای خواجه بازرگان از مصر شکر آمد
- غزل شمارهٔ ۶۱۰ — نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد
- غزل شمارهٔ ۶۱۵ — خواب از پی آن آید تا عقل تو بستاند
- غزل شمارهٔ ۶۱۴ — آن بنده آواره بازآمد و بازآمد
- غزل شمارهٔ ۶۱۹ — آن صبح سعادت‌ها چون نورفشان آید
- غزل شمارهٔ ۶۱۷ — چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند
- غزل شمارهٔ ۶۲۲ — جان پیش تو هر ساعت می‌ریزد و می‌روید
- غزل شمارهٔ ۶۲۱ — در تابش خورشیدش رقصم به چه می‌باید
- غزل شمارهٔ ۶۱۸ — چون جغد بود اصلش، کی صورتِ باز آید؟
- غزل شمارهٔ ۶۱۶ — چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند
- غزل شمارهٔ ۶۲۳ — عاشق شده‌ای ای دل سودات مبارک باد
- غزل شمارهٔ ۶۲۴ — هر ذره که بر بالا مِی نوشد و پا کوبد
- غزل شمارهٔ ۶۲۰ — از سرو مرا بوی بالای تو می‌آید
- غزل شمارهٔ ۶۲۵ — گر ماه شب افروزان روپوش روا دارد