مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۶۲۹ — عاشق چو منی باید می‌سوزد و می‌سازد
- غزل شمارهٔ ۶۳۰ — گر دیو و پری حارس باتیغ و سپر باشد
- غزل شمارهٔ ۶۳۲ — عید آمد و عید آمد وان بخت سعید آمد
- غزل شمارهٔ ۶۲۶ — هر کآتش من دارد او خرقه ز من دارد
- غزل شمارهٔ ۶۳۱ — نومید مشو جانا، کاومید پدید آمد
- غزل شمارهٔ ۶۳۷ — برانید برانید که تا بازنمانید
- غزل شمارهٔ ۶۳۴ — نک ماه رجب آمد تا ماه عجب بیند
- غزل شمارهٔ ۶۳۳ — شمس و قمرم آمد سمع و بصرم آمد
- غزل شمارهٔ ۶۲۸ — ای دوست! شکر بهتر یا آنک شکر سازد؟
- غزل شمارهٔ ۶۲۷ — عاشق به سوی عاشق زنجیر همی‌درد
- غزل شمارهٔ ۶۳۶ — بمیرید بمیرید در این عشق بمیرید
- غزل شمارهٔ ۶۳۵ — مستان می ما را هم ساقی ما باید
- غزل شمارهٔ ۶۴۰ — تا باد سعادت ز محمد خبر افکند
- غزل شمارهٔ ۶۴۱ — در حلقه عشاق به ناگه خبر افتاد
- غزل شمارهٔ ۶۴۴ — تا نقش تو در سینه ما خانه نشین شد
- غزل شمارهٔ ۶۴۶ — بار دگر آن مست به بازار درآمد
- غزل شمارهٔ ۶۴۳ — در کوی خرابات مرا عشق کشان کرد
- غزل شمارهٔ ۶۴۷ — تدبیر کند بنده و تقدیر نداند
- غزل شمارهٔ ۶۴۵ — بار دگر آن آب به دولاب درآمد
- غزل شمارهٔ ۶۴۲ — در خانه نشسته بت عیار که دارد
- غزل شمارهٔ ۶۴۹ — بر چرخ سحرگاه یکی ماه عیان شد
- غزل شمارهٔ ۶۳۸ — ملولان همه رفتند در خانه ببندید
- غزل شمارهٔ ۶۳۹ — آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد
- غزل شمارهٔ ۶۴۸ — ای قوم به حج رفته کجایید؟ کجایید؟