مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۶۷۴ — چنان کز غم دل دانا گریزد
- غزل شمارهٔ ۶۷۶ — سگ ار چه بی‌فغان و شر نباشد
- غزل شمارهٔ ۶۷۹ — چو دیوم عاشق آن یک پری شد
- غزل شمارهٔ ۶۷۵ — هر آن دل‌ها که بی‌تو شاد باشد
- غزل شمارهٔ ۶۷۸ — به صورت یار من چون خشمگین شد
- غزل شمارهٔ ۶۷۷ — عجب آن دلبر زیبا کجا شد
- غزل شمارهٔ ۶۸۰ — نگارا مردگان از جان چه دانند
- غزل شمارهٔ ۶۸۲ — یکی لحظه از او دوری نباید
- غزل شمارهٔ ۶۸۱ — کسی که غیر این سوداش نبود
- غزل شمارهٔ ۶۸۴ — ز رویت دسته گل می‌توان کرد
- غزل شمارهٔ ۶۸۵ — دل با دل دوست در حنین باشد
- غزل شمارهٔ ۶۸۳ — ز خاک من اگر گندم برآید
- غزل شمارهٔ ۶۸۸ — روی تو به رنگریز کان ماند
- غزل شمارهٔ ۶۸۶ — ای مطرب جان چو دف به دست آمد
- غزل شمارهٔ ۶۸۹ — دوش از بت من جهان چه می‌شد
- غزل شمارهٔ ۶۹۰ — ای عشق که جمله از تو شادند
- غزل شمارهٔ ۶۹۲ — رفتیم بقیه را بقا باد
- غزل شمارهٔ ۶۹۱ — هر چند که بلبلان گزینند
- غزل شمارهٔ ۶۹۴ — آن کز دهن تو رنگ دارد
- غزل شمارهٔ ۶۹۶ — بیچاره کسی که زر ندارد
- غزل شمارهٔ ۶۹۳ — جانی که ز نور مصطفی زاد
- غزل شمارهٔ ۶۹۵ — این قافله بار ما ندارد
- غزل شمارهٔ ۶۸۷ — کی باشد کاین قفس چمن گردد
- غزل شمارهٔ ۶۹۷ — دل بی‌لطف تو جان ندارد