مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۶۵۷ — گر یک سر موی از رخ تو روی نماید
- غزل شمارهٔ ۶۵۱ — مهتاب برآمد کلک از گور برآمد
- غزل شمارهٔ ۶۵۴ — هر نکته که از زهر اجل تلختر آید
- غزل شمارهٔ ۶۵۶ — مرغان که کنون از قفس خویش جدایید
- غزل شمارهٔ ۶۵۳ — چون بر رخ ما عکس جمال تو برآید
- غزل شمارهٔ ۶۵۵ — از بهر خدا عشق دگر یار مدارید
- غزل شمارهٔ ۶۵۹ — دلم امروز خوی یار دارد
- غزل شمارهٔ ۶۵۸ — بگو دل را که گرد غم نگردد
- غزل شمارهٔ ۶۶۱ — بیا ای زیرک و بر گول می‌خند
- غزل شمارهٔ ۶۵۰ — آن سرخ قبایی که چو مه پار برآمد
- غزل شمارهٔ ۶۵۲ — تدبیر کند بنده و تقدیر نداند
- غزل شمارهٔ ۶۶۰ — نثرنا فی ربیع الوصل بالورد
- غزل شمارهٔ ۶۷۰ — پریر آن چهره یارم چه خوش بود
- غزل شمارهٔ ۶۶۶ — چمن جز عشق تو کاری ندارد
- غزل شمارهٔ ۶۶۲ — اگر عالم همه پرخار باشد
- غزل شمارهٔ ۶۶۳ — توی نقشی که جان‌ها برنتابد
- غزل شمارهٔ ۶۶۵ — خنک جانی که او یاری پسندد
- غزل شمارهٔ ۶۶۸ — رجب بیرون شد و شعبان درآمد
- غزل شمارهٔ ۶۶۴ — دلی دارم که گرد غم نگردد
- غزل شمارهٔ ۶۶۷ — سماع صوفیان می درنگیرد
- غزل شمارهٔ ۶۶۹ — چو شب شد جملگان در خواب رفتند
- غزل شمارهٔ ۶۷۲ — بگویم خفیه تا خواجه نرنجد
- غزل شمارهٔ ۶۷۳ — کسی کز غمزه‌ای صد عقل بندد
- غزل شمارهٔ ۶۷۱ — دلم را ناله سرنای باید