مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۶۸۳ — من که حیران ز ملاقات توام
- غزل شمارهٔ ۱۶۸۵ — ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم
- غزل شمارهٔ ۱۶۸۲ — من اگر پرغم اگر خندانم
- غزل شمارهٔ ۱۶۸۷ — گر جان منکرانت شد خصم جان مستم
- غزل شمارهٔ ۱۶۸۴ — من از این خانه به در می نروم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۲ — یا رب چه یار دارم شیرین شکار دارم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۰ — اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدم
- غزل شمارهٔ ۱۶۸۹ — صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم
- غزل شمارهٔ ۱۶۸۸ — رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۱ — خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۳ — من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم
- غزل شمارهٔ ۱۶۸۶ — گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۹ — دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۶ — ای چرخ عیب جویم وی سقف پرستیزم
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۱ — آوازه جمالت از جان خود شنیدیم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۵ — پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۰ — عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۷ — آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۸ — ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۳ — من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۲ — درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۵ — از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۴ — اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم
- غزل شمارهٔ ۱۶۹۴ — بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرم