مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۱ — اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۰ — چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۵ — به گوش من برسانید هجر تلخ پیام
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۶ — به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۳ — به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۴ — سماع چیست ز پنهانیان دل پیغام
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۰ — خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۸ — به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرم
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۹ — زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۱ — به کوی عشق تو من نامدم که بازروم
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۷ — بیار باده که اندر خمار خمارم
- غزل شمارهٔ ۱۷۳۲ — به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۴ — بیار مطرب بر ما کریم باش کریم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۱ — تشنهٔ خویش کن مده آبم
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۹ — گه چرخ زنان همچون فلکم
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۸ — می گریزد از ما و ما قوامش داریم
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۷ — اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۵ — فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۳ — آمدم باز تا چنان گردم
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۶ — بر آن شده‌ست دلم کآتشی بگیرانم
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۲ — ببسته است پری نهانیی پایم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۲ — کون خر را نظام دین گفتم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۰ — تلخی نکند شیرین‌ذقنم
- غزل شمارهٔ ۱۷۴۳ — اگر چه ما نه خروس و نه ماکیان داریم