مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۶ — تا به جان مست عشق آن یارم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۷ — همتم شد بلند و تدبیرم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۱ — ما همه از الست همدستیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۵ — در طریقت دو صد کمین دارم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۰ — به خدایی که در ازل بوده‌ست
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۲ — آمدستیم تا چنان گردیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۳ — ما که باده ز دست یار خوریم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۴ — ناله بلبل بهار کنیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۴ — آتشی از تو در دهان دارم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۵ — عاشق روی جان فزای توییم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۸ — در وصالت چه را بیاموزم
- غزل شمارهٔ ۱۷۵۹ — اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۶ — خیز تا فتنه‌ای برانگیزیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۸ — چند قبا بر قد دل دوختم
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۴ — ما به تماشای تو بازآمدیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۰ — آمد سرمست سحر دلبرم
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۲ — چند گهی فاتحه‌خوانت کنم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۹ — ای دل صافی دم ثابت قدم
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۵ — گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۷ — انا فتحنا بابکم لا تهجروا اصحابکم
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۳ — بار دگر جانب یار آمدیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۱ — شد ز غمت خانهٔ سودا دلم
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۶ — منم آن بنده مخلص که از آن روز که زادم
- غزل شمارهٔ ۱۷۶۷ — تو چه دانی که ما چه مرغانیم