مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۹ — ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۷ — چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۱ — بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۴ — چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۰ — با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۲ — ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۳ — خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۵ — هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۶ — امشب جان را ببر از تن چاکر تمام
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۸ — ای گوش من گرفته توی چشم روشنم
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۷ — لولیکان تویم در بگشا ای صنم
- غزل شمارهٔ ۱۷۰۶ — برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریم
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۹ — پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۲ — بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۱ — خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۴ — همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۰ — بار دگر ذره وار رقص کنان آمدیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۷ — به غم فرونروم باز سوی یار روم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۸ — مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم
- غزل شمارهٔ ۱۷۱۸ — ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۳ — نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۵ — نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۶ — بیار باده که دیر است در خمار توام
- غزل شمارهٔ ۱۷۲۹ — اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم