مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۹ — اتیناکم اتیناکم فحیونا نحییکم
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۱ — قد رجعنا قد رجعنا جائیا من طورکم
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۲ — ظننتم ایا عذال ان قد عدلتم
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۰ — اقبل الساقی علینا حاملا کاس المدام
- غزل شمارهٔ ۱۷۷۸ — رحت انا من بینکم غبت کذا من عینکم
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۴ — علی اهل نجد الثنا و سلام
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۳ — فان وفق الله الکریم وصالکم
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۵ — بیا بیا دلدار من دلدار من
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۷ — گر آخر آمد عشق تو گردد ز اول‌ها فزون
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۶ — دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۸ — تا کی گریزی از اجل در ارغوان و ارغنون
- غزل شمارهٔ ۱۷۸۹ — ای عاشقان! ای عاشقان! هنگام کوچ است از جهان
- غزل شمارهٔ ۱۸۰۰ — هذا رشاد الکافرین هذا جزاء الصابرین
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۹ — در غیب پر، این سو مپر ای طایر چالاک من
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۶ — دلدار من در باغ دی می گشت و می گفت ای چمن
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۵ — هین دف بزن هین کف بزن کاقبال خواهی یافتن
- غزل شمارهٔ ۱۸۰۱ — آن شاخ خشک است و سیه‌هان ای صبا بر وی مزن
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۴ — ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزان
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۳ — این کیست این این کیست این هذا جنون العاشقین
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۱ — بویی همی‌آید مرا، مانا که باشد یار من
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۸ — ای یار من، ای یار من، ای یار بی‌زنهار من
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۷ — ای دل شکایت‌ها مکن تا نشنود دلدار من
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۲ — این کیست این این کیست این این یوسف ثانی است این
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۰ — دلدار من در باغ دی می‌گشت و می‌گفت ای چمن