مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۲ — عاشقا دو چشم بگشا چارجو در خود ببین
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۰ — مطربا بردار چنگ و لحن موسیقار زن
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۵ — عشق شمس الدین است یا نور کف موسی است آن
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۳ — موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۶ — عشق شمس حق و دین کان گوهر کانی است آن
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۷ — در ستایش‌های شمس الدین نباشم مفتتن
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۹ — عاشقان را مژده‌ای از سرفراز راستین
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۴ — ای چراغ آسمان و رحمت حق بر زمین
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۰ — یارکان رقصی کنید اندر غمم خوشتر از این
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۱ — مطربا نرمک بزن تا روح بازآید به تن
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۸ — ایها الساقی ادر کأس الحمیا نصف من
- غزل شمارهٔ ۱۹۷۱ — از دخول هر غری افسرده‌ای در کار من
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۲ — گلسن بنده ستایک غرضم یق اشد رسن
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۴ — بده آن مرد ترش را قدحی ای شه شیرین
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۵ — صنما بیار باده بنشان خمار مستان
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۳ — به خدا میل ندارم نه به چرب و نه به شیرین
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۸ — چه شکر داد عجب یوسف خوبی به لبان
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۷ — هله نیم مست گشتم قدحی دگر مدد کن
- غزل شمارهٔ ۱۹۹۰ — جان حیوان که ندیده است به جز کاه و عطن
- غزل شمارهٔ ۱۹۹۲ — خوی با ما کن و با بی‌خبران خوی مکن
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۶ — صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کن
- غزل شمارهٔ ۱۹۹۳ — هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من
- غزل شمارهٔ ۱۹۸۹ — جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن
- غزل شمارهٔ ۱۹۹۱ — همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن