مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۹۲۹ — ای عربده کرده دوش با من
- غزل شمارهٔ ۱۹۲۳ — ای روی مه تو شاد خندان
- غزل شمارهٔ ۱۹۲۶ — مال است و زر است مکسب تن
- غزل شمارهٔ ۱۹۲۵ — بازآمد آستین فشانان
- غزل شمارهٔ ۱۹۲۸ — ای دوست عتاب را رها کن
- غزل شمارهٔ ۱۹۲۴ — ای روی تو نوبهار خندان
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۰ — امروز تو خوشتری و یا من
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۳ — برخیز و صبوح را برنجان
- غزل شمارهٔ ۱۹۲۷ — وقت آمد توبه را شکستن
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۱ — عقل از کف عشق خورد افیون
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۲ — ای دشمن عقل و جان شیرین
- غزل شمارهٔ ۱۹۲۲ — ما شادتریم یا تو ای جان
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۵ — دلبر بیگانه صورت مهر دارد در نهان
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۶ — عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۷ — هر خوشی که فوت شد از تو مباش اندوهگین
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۱ — مهره‌ای از جان ربودم بی‌دهان و بی‌دهان
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۹ — می پرد این مرغ دیگر در جنان عاشقان
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۸ — نازنینی را رها کن با شهان نازنین
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۵ — هر چه آن سرخوش کند بویی بود از یار من
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۳ — می گزید او آستین را شرمگین در آمدن
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۲ — من ز گوش او بدزدم حلقه دیگر نهان
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۴ — چون ببینی آفتاب از روی دلبر یاد کن
- غزل شمارهٔ ۱۹۳۴ — از ما مرو ای چراغ روشن
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۰ — ای ز تو مه پای کوبان وز تو زهره دف زنان