مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۲ — هست ما را هر زمانی از نگار راستین
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۷ — سوی بیماران خود شد شاه مه رویان من
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۰ — بوی آن باغ و بهار و گلبن رعناست این
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۱ — ای برادر تو چه مرغی خویشتن را بازبین
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۹ — آنچ می آید ز وصفت این زمانم در دهن
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۳ — هر صبوحی ارغنون‌ها را برنجان همچنین
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۶ — سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیمتن
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۷ — هست عاقل هر زمانی در غم پیدا شدن
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۵ — ای زیان و ای زیان و ای زیان و ای زیان
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۶ — کاشکی از غیر تو آگه نبودی جان من
- غزل شمارهٔ ۱۹۴۸ — بانگ آید هر زمانی زین رواق آبگون
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۴ — عیش‌هاتان نوش بادا هر زمان ای عاشقان
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۸ — ساقیا چون مست گشتی خویش را بر من بزن
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۰ — آفتابا بار دیگر خانه را پرنور کن
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۱ — نوبهارا جان مایی جان‌ها را تازه کن
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۴ — شمس دین بر یوسفان و نازنینان نازنین
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۳ — پرده بردار ای حیات جان و جان افزای من
- غزل شمارهٔ ۱۹۵۹ — روی او فتوی دهد کز کعبه بر بتخانه زن
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۲ — یار خود را خواب دیدم ای برادر دوش من
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۸ — ای دل من در هوایت همچو آب و ماهیان
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۵ — در میان ظلمت جان تو نور چیست آن
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۶ — جام پر کن ساقیا آتش بزن اندر غمان
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۹ — از بدی‌ها آن چه گویم هست قصدم خویشتن
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۷ — ای تو را گردن زده آن تسخرت بر گرد نان