مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۲۸۹ — دایم پیش خود نهی آینه را هرآینه
- غزل شمارهٔ ۲۲۸۴ — باده بده باد مده وز خودمان یاد مده
- غزل شمارهٔ ۲۲۸۳ — ساقی فرخ رخ من جام چو گلنار بده
- غزل شمارهٔ ۲۲۸۶ — ای تو برای آبرو آب حیات ریخته
- غزل شمارهٔ ۲۲۸۷ — آمد یار و بر کفش جام میی چو مشعله
- غزل شمارهٔ ۲۲۸۸ — شحنه عشق می‌کشد از دو جهان مصادره
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۱ — بر آنم کز دل و دیده شوم بیزار یک باره
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۲ — به لاله دوش نسرین گفت برخیزیم مستانه
- غزل شمارهٔ ۲۲۸۲ — ای جان و دل از عشق تو در بزم تو پا کوفته
- غزل شمارهٔ ۲۲۸۵ — یا رجلا حصیده مجبنه و مبخله
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۳ — یکی ماهی همی‌بینم برون از دیده در دیده
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۰ — کجا شد عهد و پیمانی که کردی دوش با بنده
- غزل شمارهٔ ۲۳۰۲ — هشیار شدم ساقی دستار به من واده
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۴ — ز بردابرد عشق او چو بشنید این دل پاره
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۶ — مرا گویی که چونی تو لطیف و لمتر و تازه
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۹ — سراندازان همی‌آیی ز راه سینه در دیده
- غزل شمارهٔ ۲۳۰۱ — من سرخوش و تو دلخوش غم بی‌دل و بی‌سر به
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۷ — چو در دل پای بنهادی بشد از دست اندیشه
- غزل شمارهٔ ۲۳۰۴ — هر روز پری زادی از سوی سراپرده
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۸ — زهی بزم خداوندی زهی می‌های شاهانه
- غزل شمارهٔ ۲۳۰۰ — با زر غم و بی‌زر غم آخر غم با زر به
- غزل شمارهٔ ۲۳۰۵ — کی باشد من با تو باده به گرو خورده
- غزل شمارهٔ ۲۳۰۳ — ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده
- غزل شمارهٔ ۲۲۹۵ — سراندازان همی‌آیی نگارین جگرخواره