شهریار
زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۴۰۹ هجری قمری، تبریز
زندگی‌نامهٔ شهریار
سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسی‌گوی ترک زبان ، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در بازارچه میرزا نصراله تبریزی واقع در چای کنار چشم به جهان گشود. در سال ۱۳۲۸هجری قمری که تبریز آبستن حوادث خونین وقایع مشروطیت بود پدرش او را به روستای قیش قورشان و خشکناب منتقل نمود. دورهٔ کودکی استاد در خاستگاه پدری و در آغوش طبیعت و روستا سپری شد که منظومه حیدربابا مولود آن خاطرات است. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژه‌ای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.
آثار شهریار
شعرهای شهریار
- غزل شمارهٔ ۷۸ - لاله سیراب — نفسی داشتم و ناله و شیون کردم
- غزل شمارهٔ ۷۵ - هجران کشیده ام — دامن مکش به ناز که هجران کشیده‌ام
- غزل شمارهٔ ۷۶ - زندان زندگی — تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
- غزل شمارهٔ ۷۳ - غنای غم — از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دل
- غزل شمارهٔ ۸۰ - بخت خفته و دولت بیدار — ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم
- غزل شمارهٔ ۷۹ - حراج عشق — چو بستی در به روی من، به کوی صبر رو کردم
- غزل شمارهٔ ۷۴ - یاران دغل — گر من از عشق غزالی غزلی ساخته‌ام
- غزل شمارهٔ ۷۷ - نالهٔ ناکامی — برو ای تُرک که تَرک تو ستمگر کردم
- غزل شمارهٔ ۸۲ - دوست ندیدم — به تیره‌بختی خود کس نه دیدم و نه شنیدم
- غزل شمارهٔ ۸۴ - در کوچه باغات شمران — دل شبست و به شمران سراغ باغ تو گیرم
- غزل شمارهٔ ۸۶ - نگین گم شده — گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشم
- غزل شمارهٔ ۸۱ - خمار انتظار — شب گذشته شتابان به رهگذار تو بودم
- غزل شمارهٔ ۸۷ - دیگجوش — اگرچه رند و خراب و گدای خانه به دوشم
- غزل شمارهٔ ۸۵ - چه میکشم — در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
- غزل شمارهٔ ۸۸ - به مرغان چمن — خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم
- غزل شمارهٔ ۸۳ - گوهرفروش — یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
- غزل شمارهٔ ۹۵ - من و ما — مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم
- غزل شمارهٔ ۹۲ - حرم قدس — روی در کعبه این کاخ کبود آمده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۹۰ - چشمه قاف — از همه سوی جهان جلوه او می‌بینم
- غزل شمارهٔ ۹۳ - ساز عبادی — تا کی چو باد سر بدوانی به وادی‌ام
- غزل شمارهٔ ۹۴ - غزال و غزل — امشب از دولت می دفع ملالی کردیم
- غزل شمارهٔ ۸۹ - زیان شهرت — به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم
- غزل شمارهٔ ۹۱ - عهد قدیم — چه شد آن عهد قدیم و چه شد آن یار ندیم
- غزل شمارهٔ ۹۶ - وحشی شکار — تا کی در انتظار گذاری به زاری‌ام