شهریار
زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۴۰۹ هجری قمری، تبریز
زندگی‌نامهٔ شهریار
سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسی‌گوی ترک زبان ، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در بازارچه میرزا نصراله تبریزی واقع در چای کنار چشم به جهان گشود. در سال ۱۳۲۸هجری قمری که تبریز آبستن حوادث خونین وقایع مشروطیت بود پدرش او را به روستای قیش قورشان و خشکناب منتقل نمود. دورهٔ کودکی استاد در خاستگاه پدری و در آغوش طبیعت و روستا سپری شد که منظومه حیدربابا مولود آن خاطرات است. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژه‌ای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.
آثار شهریار
شعرهای شهریار
- غزل شمارهٔ ۱۰۰ - خون سیاووش — هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیم
- غزل شمارهٔ ۱۰۱ - غزل یا لغز — بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم
- غزل شمارهٔ ۹۷ - ترانه جاودان — ای شاخ گل که در پی گلچین دوانی‌ام
- غزل شمارهٔ ۹۹ - باده وحدت — سر برآرید حریفان که سبویی بزنیم
- غزل شمارهٔ ۱۰۴ - یوسف گم گشته — یا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسان
- غزل شمارهٔ ۹۸ - جرس کاروان — از زندگانی‌ام گله دارد جوانی‌ام
- غزل شمارهٔ ۱۰۲ - شاعر افسانه — نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم
- غزل شمارهٔ ۱۰۳ - تو بمان و دگران — از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
- غزل شمارهٔ ۱۱۲ - گلهٔ خاموش — کس نیست در این گوشه فراموش‌تر از من
- غزل شمارهٔ ۱۱۱ - ناله های زار — به اختیار دلی برد چشم یار از من
- غزل شمارهٔ ۱۰۷ - چه خواهد بودن — آسمان گو ندهد کام چه خواهد بودن
- غزل شمارهٔ ۱۰۹ - گدا پادشاه کن — ای طلعت تو خنده به خورشید و ماه کن
- غزل شمارهٔ ۱۰۵ - کنج ملال — خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتن
- غزل شمارهٔ ۱۱۰ - سه تار من — نالد به حال زار من امشب سه تار من
- غزل شمارهٔ ۱۰۸ - آیینهٔ شاهی — ای کعبه دری باز به روی دل ما کن
- غزل شمارهٔ ۱۰۶ - درس محبت — در بهاران سری از خاک برون آوردن
- غزل شمارهٔ ۱۱۷ - یاد قدیم — یادم نکرد و شاد حریفی که یاد از او
- غزل شمارهٔ ۱۱۹ - بمانیم که چه — سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه؟
- غزل شمارهٔ ۱۱۵ - به سروناز شیراز — باز شد روزنی از گلشن شیراز به من
- غزل شمارهٔ ۱۱۳ - اقبال من — تیره‌گون شد کوکبِ بختِ همایون‌فالِ من
- غزل شمارهٔ ۱۱۸ - انتظار فرج — ای آفتاب هاله‌ای از روی ماه تو
- غزل شمارهٔ ۱۱۴ - جلوه جواله — این همه جلوه و در پرده نهانی گل من
- غزل شمارهٔ ۱۲۰ - غزال رمیده — نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیده
- غزل شمارهٔ ۱۱۶ - به یاد مرحوم میرزاده عشقی — عشقی که درد عشق وطن بود درد او