اسیری لاهیجی
درگذشته ۹۱۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ اسیری لاهیجی
شمس‌الدین محمد بن یحیی بن علی گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف، شاعر و از مشایخ سلسلهٔ نوربخشیه است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده از نسخهٔ آماده شده به کوشش خانم اکرم شفائی هر دو در دسترس از وبگاه تصوف ایرانی به گنجور افزوده شده است.
آثار اسیری لاهیجی
شعرهای اسیری لاهیجی
- شمارهٔ ۱۸ — سرمایه عمر من بسودای تو رفت
- شمارهٔ ۱۵ — تاجی ز خیال وصل تو در سرماست
- شمارهٔ ۱۳ — مائیم منزه از قیود ملکوت
- شمارهٔ ۱۹ — از نور تجلی تو عالم پیداست
- شمارهٔ ۱۲ — از آتش شوق تو دلم بریانست
- شمارهٔ ۱۷ — جانی که همای عالم قدس بدست
- شمارهٔ ۱۶ — درد تو دوای این دل رنجورست
- شمارهٔ ۱۴ — هر لحظه جمال دوست دیدن چه خوش است
- شمارهٔ ۲۰ — تا دل بجفای عشق تو خو کردست
- شمارهٔ ۲۱ — پیوسته مرا از او جگر پرخونست
- شمارهٔ ۲۳ — ظاهر ز مظاهر جهات ذات منست
- شمارهٔ ۲۴ — نور رخت از ظلمت زلفت پیداست
- شمارهٔ ۲۷ — عشق تو مرا ز عالم آزادی داد
- شمارهٔ ۲۲ — آنجا که منم نه ذات باشد نه صفات
- شمارهٔ ۲۶ — تا مهر جمال تو هویدا شده است
- شمارهٔ ۲۵ — آن نقد نبی که در ولایت شاهست
- شمارهٔ ۳۳ — لعل لب تو از می ناب اولیتر
- شمارهٔ ۳۱ — ای دلبر شوخ بیوفائی تا چند
- شمارهٔ ۳۵ — ای دل بغم فراق می باش صبور
- شمارهٔ ۲۸ — از پرتو روی تو جهان روشن شد
- شمارهٔ ۳۲ — یارم ز همه جهان مرا روی نمود
- شمارهٔ ۳۴ — ای حسن تو از روی بتان کرده ظهور
- شمارهٔ ۳۰ — روی تو نهان بپرده عالم شد
- شمارهٔ ۲۹ — آن دم که ظهور یار و اغیار نبود