ملک‌الشعرا بهار
زندگی‌نامهٔ ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نمایندهٔ مجلس شد و سال‌ها استاد دورهٔ دکتری ادبیات دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات بود. به علت پیوستن به مشروطه‌طلبان و آزادی‌خواهان، چند بار تبعید و زندانی شد که سال‌های زندان و تبعید از پربهره‌ترین سال‌های زندگی ادبی وی بوده است. بهار در روز دوم اردیبهشت ۱۳۳۰ هجری شمسی در خانهٔ مسکونی خود در تهران زندگی را بدرود گفت و در شمیران در آرامگاه ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. از معروف‌ترین آثار وی دیوان اشعار، سبک‌شناسی (که در سه جلد دربارهٔ سبک نوشته‌های منثور فارسی نوشته شده)، تاریخ احزاب سیاسی، تصحیح برخی از متون کهن مانند تاریخ سیستان و مجمل التواریخ و القصص، تاریخ بلعمی را می‌توان نام برد.
آثار ملک‌الشعرا بهار
شعرهای ملک‌الشعرا بهار
- شمارهٔ ۲۷۱ - تهرانی — دمادم در پی عیش و تناسانی است تهرانی
- شمارهٔ ۲۷۲ - آزرم — ای برادر، تا توانی گیر با آزرم خوی
- شمارهٔ ۲۶۵ - دامنه البرز — باد صبح ازکوهسار آید همی
- شمارهٔ ۲۶۷ - خصم خرد — مخور تا توانی می اندر جوانی
- شمارهٔ ۲۶۹ - گلچین جهانبانی — قبلهٔ ادب و عشقست گلچین جهانبانی
- شمارهٔ ۲۷۰ - تاریخچه انقلاب مشروطه — دریغا که بگذشت عهد جوانی
- شمارهٔ ۲۶۸ - شمار گیتی — جهانا چه مطبوع و خرم جهانی
- شمارهٔ ۲۶۶ - دل شکسته — بدرود گفت فر جوانی
- شمارهٔ ۲۷۳ - به شکرانهٔ بازوی قوی — برخیز ساقیا بده آن جام خسروی
- شمارهٔ ۲۷۵ - به مناسبت پیوند مصر و ایران — ای لطف خوشت صیقل آیینهٔ شاهی
- شمارهٔ ۲۷۶ - راز طبیعت — دوش در تیرس عزلت جان‌فرسایی
- شمارهٔ ۲۷۴ - نفرین به انگلستان — انگلیسا در جهان بیچاره و رسوا شوی
- شمارهٔ ۱ — بر دل من گشت عشق نیکوان فرمان‌روا
- شمارهٔ ۴ — دوست می‌دارم من این نوروز فرخ‌فال را
- شمارهٔ ۲ — همی نالم به دردا، همی گریم به زارا
- شمارهٔ ۳ — گهی با دزد افتد کار و گاهی با عسس ما را
- شمارهٔ ۱۰ — چشم ساقی چو من از باده خرابست امشب
- شمارهٔ ۸ — خوشا بهارا خوشّا مِیا خوشا چمنا
- شمارهٔ ۷ — یا که به راه آرم این صید دل رمیده را
- شمارهٔ ۹ — جز روی تو کافروخته گردد ز می ناب
- شمارهٔ ۱۲ — رقم قتل ما به دست حبیب
- شمارهٔ ۶ — سیل خون‌آلود اشکم بی‌خبر گیرد تو را
- شمارهٔ ۵ — خامشی جُستم که حاسد مرده پندارد مرا
- شمارهٔ ۱۱ — بگرد ای جوهر سیال در مغز بهار امشب