فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۱۰۴ — چشم سیه یار نپرسی حالم؟
- شمارهٔ ۱۰۶ — من داغ علی به هیچ مرهم ندهم
- شمارهٔ ۱۰۸ — دل را ز می عشق تو بیهش کردیم
- شمارهٔ ۱۰۷ — ما بر در دوست بی‌دلایل رفتیم
- شمارهٔ ۱۰۹ — بر فرق، کلاهِ خاک راهی داریم
- شمارهٔ ۱۱۰ — با راه صواب از خطا می‌گردیم
- شمارهٔ ۱۰۳ — هر لحظه دُری نهد در آغوشم چشم
- شمارهٔ ۱۱۲ — عمری شده تا ز خیل مهجورانیم
- شمارهٔ ۱۱۳ — رمزی ز قضا و قدرت می‌گویم
- شمارهٔ ۱۱۵ — وقت است که ترک پیر و استاد دهیم
- شمارهٔ ۱۱۴ — گاهی ز نبی گه ز ولی می‌گویم
- شمارهٔ ۱۱۶ — هر چند کنی ز چرخ و انجم برهان
- شمارهٔ ۱۱۷ — یارب کشتم به وصل حاصل برسان
- شمارهٔ ۱۱۱ — ما خاک وجود خویش را زر نکنیم
- شمارهٔ ۱۱۸ — اکنون که شد از عید گلستان خندان
- شمارهٔ ۱۲۱ — بی‌شرع ره خدا نشاید رفتن
- شمارهٔ ۱۲۰ — بی‌ذوق نشاید ره معنی رفتن
- شمارهٔ ۱۱۹ — اسرار نهان فاش نباید گفتن
- شمارهٔ ۱۲۳ — چون سنگ ستم پیشه کند دل خستن
- شمارهٔ ۱۲۲ — جز مدح علی نمی‌توانم گفتن
- شمارهٔ ۱۲۵ — باید به لباس نیستی هست شدن
- شمارهٔ ۱۲۴ — در شوره زمین تاک نشاید کشتن
- شمارهٔ ۱۲۶ — تا چند به فکر خودپرستی بودن!
- شمارهٔ ۱۲۷ — آن شاخ گل ارچه هست پنهان ز چمن