فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۳۱ — یک لحظه که در پیش من آن شوخ نشست
- شمارهٔ ۳۲ — تا زلف به روی تو پریشان شده است
- شمارهٔ ۳۵ — در عشق تو، خون، چشم تر من نگذاشت
- شمارهٔ ۳۸ — مرگم ز ره هلاک برمی‌دارد
- شمارهٔ ۳۴ — هم گریه من ز چشم مست دگریست
- شمارهٔ ۳۳ — لطف تو به ما نه این چنین می‌بایست
- شمارهٔ ۳۷ — هر کس که چو من سری به دردش دارد
- شمارهٔ ۳۶ — آن مه که به لب چشمه کوثر دارد
- شمارهٔ ۴۰ — چون برق نگاه تو به من می‌تازد
- شمارهٔ ۴۲ — وصل است متاعی که به دیدن نرسد
- شمارهٔ ۴۱ — زرگر پسری که حسن ازو می‌نازد
- شمارهٔ ۴۴ — هر گاه که آن زهره جبین می‌رقصد
- شمارهٔ ۴۳ — دیده به وصال جز به دیدن نرسد
- شمارهٔ ۴۶ — تب، رو به من از غایت بی‌شرمی کرد
- شمارهٔ ۳۹ — در فکر شبم تا به سحر خواب نبرد
- شمارهٔ ۴۵ — ترک هوسات خام می‌باید کرد
- شمارهٔ ۴۷ — دنیا آن به که خواجه پاکش بخورد
- شمارهٔ ۴۸ — در روی تو کافتاب انور آمد
- شمارهٔ ۴۹ — صد شکر که آن سرو چمن باز آمد
- شمارهٔ ۵۲ — آنانکه رهی به عالم دل دارند
- شمارهٔ ۵۳ — هر دل که هوای عالم راز کند
- شمارهٔ ۵۰ — چشمان تو در فتنه‌گری یکدله‌اند
- شمارهٔ ۵۴ — خورشید چو ذرّه آرزوی تو کند
- شمارهٔ ۵۱ — ای خواجه تو می‌روی و دنیا ماند