فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۱۹۸ — هر کس که به جان دسترسی داشته باشد
- غزل شمارهٔ ۱۹۷ — هر که در عشق چو من عاجز مضطر باشد
- غزل شمارهٔ ۲۰۰ — خوش آن که نگاهش به سراپای تو باشد
- غزل شمارهٔ ۱۹۳ — تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد
- غزل شمارهٔ ۱۹۹ — هر دلی کز عشق ماهی اندرو راهی نباشد
- غزل شمارهٔ ۱۹۶ — هر که افتادهٔ آن جنبش قامت باشد
- غزل شمارهٔ ۱۹۴ — نرگس مست تو راه دل هشیاران زد
- غزل شمارهٔ ۱۹۵ — چشم مستش اگر از خواب گران برخیزد
- غزل شمارهٔ ۲۰۶ — زان غنچه‌دهان دلم به تنگ آمد
- غزل شمارهٔ ۲۰۴ — آن که در عشق سزاوار سر دار نشد
- غزل شمارهٔ ۲۰۵ — کو جوانی که ز سودای غمت پیر نشد
- غزل شمارهٔ ۲۰۷ — تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد
- غزل شمارهٔ ۲۰۲ — تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد
- غزل شمارهٔ ۲۰۳ — هر جان که بر لب آمد، واقف از آن دهان شد
- غزل شمارهٔ ۲۰۸ — ز اختران جگرم چند پر شرر ماند
- غزل شمارهٔ ۲۰۱ — نفس نامسلمانم از گنه پشیمان شد
- غزل شمارهٔ ۲۱۵ — مستان بزم عشق شرابی نداشتند
- غزل شمارهٔ ۲۱۳ — قتل ما ای دل به تیغ او مقدر کرده‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۱۰ — با وجود نگه مست تو هشیار نماند
- غزل شمارهٔ ۲۰۹ — گر بدین گونه سر زلف تو افشان ماند
- غزل شمارهٔ ۲۱۱ — هیچم آرام دل از زلف دل آرام نماند
- غزل شمارهٔ ۲۱۲ — تا حریفان بر در می‌خانه ماوا کرده‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۱۶ — تا به دل خورده‌ام از عشق گلی خاری چند
- غزل شمارهٔ ۲۱۴ — می فروشان آن چه از صهبای گلگون کرده‌اند