فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۱۲۱ — من کیم، پروانهٔ شمعی که در کاشانه نیست
- غزل شمارهٔ ۱۲۳ — وصل تو نصیب دل صاحب نظری نیست
- غزل شمارهٔ ۱۲۶ — پیشتر زآن که مهی جلوه در این محفل داشت
- غزل شمارهٔ ۱۲۴ — غمش را غیر دل سر منزلی نیست
- غزل شمارهٔ ۱۲۲ — ایمن از تیر نگاه تو دل زاری نیست
- غزل شمارهٔ ۱۲۵ — گر نه آن ترک سیه چشم سر یغما داشت
- غزل شمارهٔ ۱۲۸ — دی چو تیر از برم آن ترک کمان دار گذشت
- غزل شمارهٔ ۱۲۷ — سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت
- غزل شمارهٔ ۱۳۰ — چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۶ — رسید قاصد و پیغام وصل جانان گفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۳ — کی دل از حلقهٔ آن زلف دو تا خواهد رفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۱ — عید مولود علی را تا شه والا گرفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۴ — هر جا سخنی از آن دهان رفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۵ — روز مردن سویم از رحمت نگاهی کرد و رفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۲ — یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت
- غزل شمارهٔ ۱۲۹ — دلم به کوی تو هر شام تا سحر می‌گشت
- غزل شمارهٔ ۱۳۸ — هم به حرم هم به دیر بدر دجا دیدمت
- غزل شمارهٔ ۱۴۲ — ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت
- غزل شمارهٔ ۱۴۳ — مدام ذکر ملک این کلام شیرین باد
- غزل شمارهٔ ۱۴۰ — ای آب زندگانی یک نکته از دهانت
- غزل شمارهٔ ۱۳۷ — امروز ندارم غم فردای قیامت
- غزل شمارهٔ ۱۴۱ — عهد همه بشکستم در بستن پیمانت
- غزل شمارهٔ ۱۳۹ — ای فتنهٔ هر دوری از قامت فتانت
- غزل شمارهٔ ۱۴۴ — تا پرده ز صورتش برافتاد