غالب دهلوی
زاده ۱۲۱۲ – درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری، آگره
زندگینامهٔ غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسیگوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبهقاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبانزادگان و کشاورزان سمرقند و ترکزبان بودهاند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشتههای خود از واژههای فارسی سره و همچنین واژههای دساتیری نیز استفاده مینمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشتههای غالب را تشکیل میدهند.
آثار غالب دهلوی
شعرهای غالب دهلوی
- شمارهٔ ۳۲۲ — از جسم به جان نقاب تا کی؟
- شمارهٔ ۳۲۵ — رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی
- شمارهٔ ۳۲۳ — نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی
- شمارهٔ ۳۲۴ — ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی
- شمارهٔ ۳۲۸ — مژده خرمی و بی خللی را مانی
- شمارهٔ ۳۲۱ — دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری
- شمارهٔ ۳۲۷ — اگر به شرع سخن در بیان بگردانی
- شمارهٔ ۳۲۶ — دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی
- شمارهٔ ۳۲۹ — بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی
- شمارهٔ ۳۳۰ — ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی
- شمارهٔ ۳۳۲ — تابم ز دل برد کافرادایی
- شمارهٔ ۳۳۱ — همنشین جان من و جان تو این انگیز هی
- شمارهٔ ۳۳۴ — کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی
- شمارهٔ ۳۳۳ — زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟
- شمارهٔ ۲ — یارب سودی به روزگاران ما را
- شمارهٔ ۱ — هر چشمه به بحر همعنان ست اینجا
- شمارهٔ ۷ — یک روز به ترک یاوه گویی غالب
- شمارهٔ ۹ — در عالم بی زری که تلخ ست حیات
- شمارهٔ ۸ — غالب چو ز ناسازی فرجام نصیب
- شمارهٔ ۴ — ای دوست به سوی این فرومانده بیا
- شمارهٔ ۳ — گر دل ز شرر زدوده باشم خود را
- شمارهٔ ۱۰ — خوشتر بود آب سوهن از قند و نبات
- شمارهٔ ۶ — بینایی چشم مهر و ماهست این خواب
- شمارهٔ ۵ — بر دل ز دو دیده فتح بابست این خواب