حافظ شیرازی
زاده ۷۲۶ – درگذشته ۷۹۲ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسان‌الغیب، غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
آثار حافظ
شعرهای حافظ
- غزل شمارهٔ ۳۵۷ — در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم
- غزل شمارهٔ ۳۷۰ — صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم
- غزل شمارهٔ ۳۶۵ — عمریست تا به راهِ غَمَت رو نهاده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۳۶۳ — دَردَم از یار است و درمان نیز هم
- غزل شمارهٔ ۳۶۷ — فتوی پیرِ مُغان دارم و قولی‌ست قدیم
- غزل شمارهٔ ۳۶۴ — ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۳۶۸ — خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم
- غزل شمارهٔ ۳۶۱ — آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم
- غزل شمارهٔ ۳۶۶ — ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمده‌ایم
- غزل شمارهٔ ۳۷۲ — بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
- غزل شمارهٔ ۳۷۱ — ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
- غزل شمارهٔ ۳۶۹ — ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم
- غزل شمارهٔ ۳۶۲ — دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم
- غزل شمارهٔ ۳۷۵ — صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
- غزل شمارهٔ ۳۷۷ — ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
- غزل شمارهٔ ۳۷۹ — سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
- غزل شمارهٔ ۳۷۳ — خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
- غزل شمارهٔ ۳۸۳ — چندان که گفتم غم با طبیبان
- غزل شمارهٔ ۳۸۴ — می‌سوزم از فِراقت روی از جَفا بگردان
- غزل شمارهٔ ۳۸۱ — گرچه ما بندگان پادشهیم
- غزل شمارهٔ ۳۸۰ — بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
- غزل شمارهٔ ۳۷۶ — دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
- غزل شمارهٔ ۳۷۸ — ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
- غزل شمارهٔ ۳۸۲ — فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان