حافظ شیرازی
زاده ۷۲۶ – درگذشته ۷۹۲ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسان‌الغیب، غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
آثار حافظ
شعرهای حافظ
- غزل شمارهٔ ۴۰۷ — مزرعِ سبزِ فلک دیدم و داسِ مه نو
- غزل شمارهٔ ۴۱۰ — ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
- غزل شمارهٔ ۴۰۹ — ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
- غزل شمارهٔ ۴۱۳ — خط عذار یار که بگرفت ماه از او
- غزل شمارهٔ ۴۱۹ — وصال او ز عمر جاودان به
- غزل شمارهٔ ۴۱۴ — گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
- غزل شمارهٔ ۴۱۵ — ای پیک راستان خبر یار ما بگو
- غزل شمارهٔ ۴۱۷ — عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه
- غزل شمارهٔ ۴۱۸ — گر تیغ بارد در کوی آن ماه
- غزل شمارهٔ ۴۱۱ — تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو
- غزل شمارهٔ ۴۱۲ — مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو
- غزل شمارهٔ ۴۱۶ — خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
- غزل شمارهٔ ۴۲۰ — ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟
- غزل شمارهٔ ۴۲۴ — از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۲۷ — چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
- غزل شمارهٔ ۴۲۲ — ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۲۵ — دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
- غزل شمارهٔ ۴۲۱ — درِ سرایِ مغان رُفته بود و آب‌زده
- غزل شمارهٔ ۴۳۱ — لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
- غزل شمارهٔ ۴۲۹ — ساقی بیا که شد قدحِ لاله پر ز می
- غزل شمارهٔ ۴۳۲ — مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
- غزل شمارهٔ ۴۲۸ — سحرگاهان، که مخمورِ شبانه
- غزل شمارهٔ ۴۲۶ — از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه
- غزل شمارهٔ ۴۳۰ — به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی مِی