حافظ شیرازی
زاده ۷۲۶ – درگذشته ۷۹۲ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسان‌الغیب، غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
آثار حافظ
شعرهای حافظ
- غزل شمارهٔ ۴۵۴ — ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی
- غزل شمارهٔ ۴۶۸ — که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
- غزل شمارهٔ ۴۶۳ — سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي
- غزل شمارهٔ ۴۶۵ — رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی
- غزل شمارهٔ ۴۶۰ — سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ
- غزل شمارهٔ ۴۶۱ — کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی
- غزل شمارهٔ ۴۶۷ — زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
- غزل شمارهٔ ۴۵۸ — ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
- غزل شمارهٔ ۴۵۷ — هزار جهد بکردم که یار من باشی
- غزل شمارهٔ ۴۵۹ — زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
- غزل شمارهٔ ۴۶۲ — یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي
- غزل شمارهٔ ۴۶۴ — بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
- غزل شمارهٔ ۴۶۶ — این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
- غزل شمارهٔ ۴۸۰ — ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
- غزل شمارهٔ ۴۷۸ — نوش کن جامِ شرابِ یک منی
- غزل شمارهٔ ۴۷۹ — صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
- غزل شمارهٔ ۴۷۱ — ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
- غزل شمارهٔ ۴۷۷ — دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
- غزل شمارهٔ ۴۷۲ — اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ
- غزل شمارهٔ ۴۶۹ — أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی
- غزل شمارهٔ ۴۷۴ — هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
- غزل شمارهٔ ۴۷۵ — گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
- غزل شمارهٔ ۴۷۳ — وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی
- غزل شمارهٔ ۴۷۶ — نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی