حیدر شیرازی
زندگی‌نامهٔ حیدر شیرازی
حیدر بقال شیرازی شاعر گمنامی است که در قرن هشتم هجری در شیراز و یزد می زیسته و گویا شرح احوال او در تواریخ و تذکره های موجود نیامده است. وی مدیحه گوی نصرت الدین یحیی (مقتول ۷۹۵)، حاکم یزد، و سلطان حسین شیرازی (وفات : ۷۸۵) بوده، در حضرت شیخ ابو اسحاق شیرازی (وفات: ???) بار می یافته، سلطان ابوسعید بهادر (وفات:؟؟؟) را مرثیت گفته، و ظاهراً مذهب تشیع داشته است. از شعر حیدر، به جز غزلی که در جنگ اسکندر میرزا (مورخ ۸۱۴-۸۱۳) آمده، مجموعه‌ای به نام «مونس الارواح» بر جای مانده که از آن به عنوان دیوان حیدر شیرازی نیز یاد شده است. از حجم اندک مونس الارواح و ترتیب ویژه ای که در آن به کار رفته چنین بر می آید که سراینده این مجموعه را که عمدتا اشعار عاشقانه اوست و آن را «کتاب عشق» خوانده، به منظوری خاص – گویا به خواهش معشوق – فراهم کرده و خود در این خصوص آورده است: «چو در کنار فلک گوی زر روان گردید- در آمد از درم آن ماه مهربان چو صباح» «چه گفت؟ گفت که حیدر کتاب عشق بساز! - کز آن کتاب بود کار بسته را مفتاح» «بگفتمش که کتاب مرا چه نام نهی؟ - بگفت نام کتاب تو مونس الارواح» دیوان مونس‌الارواح وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار حیدر شیرازی
شعرهای حیدر شیرازی
- شمارهٔ ۶۴ - خواجوی کرمانی غیبت شیخ سعدی کرد این مدح گفته شد — حیات جاودان شد جان سعدی
- شمارهٔ ۶۶ - جواب شیخ سعدی — ماه ملایک‌منظری، سنگین‌دلی سیمین‌بری
- شمارهٔ ۷۱ - و له ایضا — ای گل! هزار بلبل بیدل اسیر تست
- شمارهٔ ۶۵ - این شعر در حضور شیخ ابواسحاق بن محمود شاه گفته شد — خواجوی دزد کابلی از شهر کرمان می‌رسد
- شمارهٔ ۶۷ - و له ایضا — از پردهٔ صبح دوم خورشید تابان می‌رسد
- شمارهٔ ۶۸ - جواب شیخ — ای ساقی سیمین‌دهن! در ده شراب ناب را
- شمارهٔ ۶۹ - و له ایضا — تا کی من سرگردان در عشق تو درمانم؟
- شمارهٔ ۷۰ - و له ایضا — ساقی بیا و جام طرب پرشراب کن
- شمارهٔ ۷۲ - و له ایضا — روز نوروز و هوای چمن و فصل بهار
- شمارهٔ ۷۶ - و له ایضا — من آن معشوق می‌خواهم که یار مهربان است او
- شمارهٔ ۷۵ - و له — آن بت که چشم مستش دل‌ها همی‌رباید
- شمارهٔ ۷۴ - و له — اگر آن یار یار من باشد
- شمارهٔ ۷۳ - و له ایضا — من نکنم توبه ز معشوق و می
- شمارهٔ ۷۷ - و له ایضا — الا ای سرو نسرین بر! که سنبل بر سمن داری