جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۷۳ — ای لاله دلسوخته دامن چاک
- شمارهٔ ۷۸ — ای برده غمت شادی صد ساله ز دل
- شمارهٔ ۷۶ — ای چارده ساله مه که در حسن و جمال
- شمارهٔ ۷۵ — بگذر به دیار یارم ای پیک شمال
- شمارهٔ ۷۷ — در دیده عیان تو بوده‌ای من غافل
- شمارهٔ ۷۹ — گویم نفسی دار ز من پاس ای دل
- شمارهٔ ۷۲ — هر روز روم سوی گلستان غمناک
- شمارهٔ ۷۴ — کردم به طوافِ خانهٔ یار آهنگ
- شمارهٔ ۸۱ — ما احسن بالک ای جهان گشته حمام
- شمارهٔ ۸۲ — ماییم و دل تنگ تر از حلقه «میم »
- شمارهٔ ۸۵ — رفت آنکه به قبله بتان روی آرم
- شمارهٔ ۸۴ — گر در سفرم تویی رفیق سفرم
- شمارهٔ ۸۷ — گه در هوس روی نکو آویزم
- شمارهٔ ۸۶ — خون می گریم وز تو چه پنهان دارم
- شمارهٔ ۸۳ — عمری به هوس باد هوا پیمودم
- شمارهٔ ۸۰ — افلاک بود قسی حوادث چو سهام
- شمارهٔ ۹۲ — تا چند پی نفس دغاباز روم
- شمارهٔ ۹۵ — گر دولت وصل را نشایم چه کنم
- شمارهٔ ۹۳ — خوش آنکه ز قید خودپرستی برهیم
- شمارهٔ ۸۸ — بهر تو به بر و بحر بشتافته ام
- شمارهٔ ۹۴ — هر دم غم آن ماه چگل می گویم
- شمارهٔ ۹۱ — تا چند غلام کهنه یا نو باشم
- شمارهٔ ۸۹ — هر جا گذرم نوای عشقت شنوم
- شمارهٔ ۹۰ — از زلف تو تاری نربودم رفتم