جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۲۶ — از لطف قد و صباحت خد چه کنی
- شمارهٔ ۱۲۰ — یا رب سوی مقصدم ره سیر بده
- شمارهٔ ۱۲۷ — ای از تو به باغ هر گلی را رنگی
- شمارهٔ ۱۲۲ — ای آنکه به بر و بحر بشتافته ای
- شمارهٔ ۱۲۴ — گر خاک سر کوی مذلت باشی
- شمارهٔ ۱۲۳ — ای دل تا کی فضولی و بوالعجبی
- شمارهٔ ۱۲۱ — بود آینه وجود عالم مثلا
- شمارهٔ ۱۲۵ — از پنجه پنج و ششدر شش بدرآی
- شمارهٔ ۱۳۰ — ای کرده نهان ز سایلت خوان عطا
- شمارهٔ ۱۲۹ — نی ترک وجود غم فزاینده کنی
- شمارهٔ ۱۳۲ — شد فصل بهار و گشتم از غصه هلاک
- شمارهٔ ۱۳۱ — در دعوی لاف معنی از من بگریخت
- شمارهٔ ۱۳۳ — حیران شده ام که میل جان با تن چیست
- شمارهٔ ۱۳۵ — دانی چه کسم ز ناکسان ناکس تر
- شمارهٔ ۱۳۴ — عالم همه با حوادث آفات است
- شمارهٔ ۱۲۸ — رفتی که دلم ز بار غم رنجه کنی
- شمارهٔ ۱۳۶ — بحری ست کف جود شه کوه وقار
- شمارهٔ ۱۳۸ — هر چند که در دل غم هجران افکند
- شمارهٔ ۱۳۷ — شه چون مه چارده شب آمد ز سفر
- شمارهٔ ۱۳۹ — آنها که در آفاق به هم پیوستند
- شمارهٔ ۱۴۲ — ای یافته مرهم خود از داغ مپرس
- شمارهٔ ۱۴۰ — زین پیش رهی بود ز بغداد نیاز
- شمارهٔ ۱۴۱ — با غیب به بویت آمد ای حرف شناس
- شمارهٔ ۱۴۳ — در مسجد و خانقه بسی گردیدم