جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۹۸ — بنگر به جهان سر الهی پنهان
- شمارهٔ ۹۹ — یا رب ز دو کون بی نیازم گردان
- شمارهٔ ۱۰۱ — یارب دلم از بتان سرکش برهان
- شمارهٔ ۱۰۲ — رخ بنمایی که ماه گردون است این
- شمارهٔ ۱۰۰ — یارب همه خلق را به من بدخو کن
- شمارهٔ ۱۰۳ — آمد سحری به خوابم آن قره عین
- شمارهٔ ۹۶ — جانا ز تو تا به چند اندوه کشم
- شمارهٔ ۹۷ — این کاسه که من بی تو به لب می آرم
- شمارهٔ ۱۰۶ — خواهی به بهار گیر خواهی به خزان
- شمارهٔ ۱۰۸ — هر فصل گلی کز اثر چرخ برین
- شمارهٔ ۱۰۷ — گل نیست ز تو به سرخرویی افزون
- شمارهٔ ۱۰۹ — ای صفوت روح اعظم آیینه تو
- شمارهٔ ۱۱۰ — ای حسن بتان ماه سیما از تو
- شمارهٔ ۱۱۱ — نام تو که خامشی نمی شاید ازو
- شمارهٔ ۱۰۴ — آن را که زمین کشد درون چون قارون
- شمارهٔ ۱۰۵ — تاریخ جهان که قصه خرد و کلان
- شمارهٔ ۱۱۳ — ای در دل تو هزار مشکل ز همه
- شمارهٔ ۱۱۴ — در غیرتم از صبا که چون بیگه و گه
- شمارهٔ ۱۱۵ — از شرب مدام و لاف مشرب توبه
- شمارهٔ ۱۱۷ — ماییم به غمناکی خود شاد شده
- شمارهٔ ۱۱۶ — از میل ملاهی و مناهی توبه
- شمارهٔ ۱۱۹ — هستی همه ذلت و هوان است و ضعه
- شمارهٔ ۱۱۸ — دور از رخ تو منم ز جان بگذشته
- شمارهٔ ۱۱۲ — یا من ملکوت کل شی ء بیده