جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۹۶ — گویند مدام عارفان آگاه
- شمارهٔ ۹۴ — غرق است به بحر جرم تا گردن من
- شمارهٔ ۹۵ — ای آنکه دلت گشته ز امساک تو خون
- شمارهٔ ۹۷ — انگار که بیش از همه شد ثروت تو
- شمارهٔ ۱۰۰ — دل خون شدم از نگاه دزدیدن تو
- شمارهٔ ۹۹ — ماند روش کبک به لغزیدن تو
- شمارهٔ ۹۸ — ای پشت پناه اهل ایمان در تو
- شمارهٔ ۱۰۱ — ای دل چو ز وصل یار مأیوس شدی
- شمارهٔ ۱۰۴ — نسبت به خودت عقل و تمیزی ندهی
- شمارهٔ ۱۰۵ — ای دل تا کی به گلرخان یار شوی
- شمارهٔ ۱۰۲ — افسوس که فیض از دل آگه نبری
- شمارهٔ ۱۰۳ — عشق جانکاه را ز دستت ندهی