جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۲۴ — انسان یا ابله است یا بی باکست
- شمارهٔ ۲۷ — کان کرم است و منبع احسان است
- شمارهٔ ۲۵ — ای خواجه که بسیار خوری چون تو کم است
- شمارهٔ ۲۹ — ای حرص ترا رهبر هر در شده است
- شمارهٔ ۲۸ — هر کس به تکلفات دل باخته است
- شمارهٔ ۲۶ — نواب کزو رواج جود و کرم است
- شمارهٔ ۲۲ — انسان که ز جسم طوطیی در قفس است
- شمارهٔ ۲۳ — داغت حتی ای شمع دلافروز خوش است
- شمارهٔ ۳۴ — آن ذات خفی که لا اله الا هوست
- شمارهٔ ۳۳ — شب عینک چشم عارف آگاهست
- شمارهٔ ۳۵ — اسرار حقیقت همگی سر مگوست
- شمارهٔ ۳۲ — از سنگ جفایش دل غم پیشه شکست
- شمارهٔ ۳۶ — با عمر دو روز اینهمه رعنایی چیست
- شمارهٔ ۳۰ — عقلت ای شیخ بر ریا افزوده است
- شمارهٔ ۳۷ — در زیر فلک جای دل آسایی نیست
- شمارهٔ ۳۱ — در هند که دیده را غبارش مددی است
- شمارهٔ ۴۱ — جویا! دیدی که آن نگار بی‌درد
- شمارهٔ ۴۲ — با آنکه فتاده ام به راهش چون گرد
- شمارهٔ ۴۴ — هر کس به دروغ خویش را بگمارد
- شمارهٔ ۴۳ — فریاد و فغان ز جور نفس بی‌درد
- شمارهٔ ۳۹ — در سینهٔ تو چون گذر کینه فتد
- شمارهٔ ۴۰ — هر کس از وضع خود گریزان گردد
- شمارهٔ ۴۵ — حرصت ای شیخ ذوق بریان دارد
- شمارهٔ ۳۸ — ای زنده جهانیان ز فیض نِعَمت