جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۷۲ — با تلخی ساز تا شود شیرین‌تر
- شمارهٔ ۷۴ — ای روی تو آفتاب در چشم تمیز
- شمارهٔ ۷۵ — زان عارض لاله گون و آن خال بنفش
- شمارهٔ ۷۳ — سرسبز شده جهان ز فیض نوروز
- شمارهٔ ۷۷ — شماعیک آن به بحر مکاری غرق
- شمارهٔ ۷۰ — خواهی دل روشن از چو مهر انور
- شمارهٔ ۷۱ — یکه شوی ار ز خواب غفلت بیدار
- شمارهٔ ۷۶ — زان پیش که پا فرق کنیم از سر خویش
- شمارهٔ ۸۳ — ز آغاز وجود خویشتن تا انجام
- شمارهٔ ۸۲ — حیف است اگر ز دخت رَز جویی کام
- شمارهٔ ۸۴ — بس فیض که از چلیم اندوخته‌ام
- شمارهٔ ۷۸ — هر جا مژه‌اش خلاند نوک گزلک
- شمارهٔ ۸۱ — این دشت که دل چسبی هر خار به دل
- شمارهٔ ۸۰ — از لاله و گل به رنگ و بوتر می‌بال
- شمارهٔ ۷۹ — پیدایی او اگر چه باشد به کمال
- شمارهٔ ۸۵ — صد شکر که خیرخواه اعدای خودم
- شمارهٔ ۸۷ — در راه وصالت ای بت کج کلهم
- شمارهٔ ۸۶ — وقتی گر بود همچو گوهر اشکم
- شمارهٔ ۸۹ — دایم به سراغ سر کوی تو دوم
- شمارهٔ ۹۱ — افسوس که شد به دل بهارت به خزان
- شمارهٔ ۹۰ — پیوسته به دوران تو ای چرخ کهن
- شمارهٔ ۹۲ — طعن این همه بر چرخ ستم پیشه مزن
- شمارهٔ ۸۸ — صحّت ز علی مرتضی می‌خواهم
- شمارهٔ ۹۳ — جویا خود را به شعر مشهور مکن