جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۴۷ — پهلو تهی از صوفی خر باید کرد
- شمارهٔ ۴۸ — دل غیر تأنی به صفایی نرسد
- شمارهٔ ۵۳ — هر کس قدر شکستگی را داند
- شمارهٔ ۵۰ — دل چند به فکر باغ و مسکن باشد
- شمارهٔ ۵۱ — دل گر ز گداز آینه سان خواهد شد
- شمارهٔ ۴۹ — از رنجش او دلم مشوش باشد
- شمارهٔ ۴۶ — آن کس که به کُدیه روزگارش گذرد
- شمارهٔ ۵۲ — زآن خنجر مژگان ز بدن‌ها جان شد
- شمارهٔ ۵۴ — آن ذات که ممکنات از او یافت وجود
- شمارهٔ ۵۷ — حیف از صنمی که زشت کردار بود
- شمارهٔ ۵۵ — صاحب صورت تا بری از معنی بود
- شمارهٔ ۵۶ — هر کس که ملایمت به او یار بود
- شمارهٔ ۵۹ — آن دل که ز جام عشق مسرور بود
- شمارهٔ ۶۰ — جویا هر کس که محرم راز بود
- شمارهٔ ۵۸ — با چشم تو آن را که سر و کار بود
- شمارهٔ ۶۱ — خوب است که زخم یار کاری نبود
- شمارهٔ ۶۸ — آید بوی یدالله از خاک بشر
- شمارهٔ ۶۹ — هر کس ز نخست شد به غفلت خوگر
- شمارهٔ ۶۲ — در تعزیهٔ حسین آن شاه شهید
- شمارهٔ ۶۳ — در ماتم شاه شهدا گریه کنید
- شمارهٔ ۶۷ — شوری اگرت هست ز مردی در سر
- شمارهٔ ۶۴ — از خلق چه اندیشه به ارباب هنر
- شمارهٔ ۶۵ — بدگوهری ار به نیکیت بسته کمر
- شمارهٔ ۶۶ — افسوس ز تخم آرزو کشتهٔ عمر