خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- شمارهٔ ۲۲۴ - مطلع دوم — جان پیشکشت سازم اگر پیش من آئی
- رباعی شمارهٔ ۱ — بی زحمت تو با تو وصالی است مرا
- رباعی شمارهٔ ۳ — دل خاصِ تو و من، تنِ تنها اینجا
- رباعی شمارهٔ ۵ — عشق تو بکشت عالم و عامی را
- رباعی شمارهٔ ۶ — می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوا
- رباعی شمارهٔ ۲ — غم کرد ریاضِ جان، مه و سال مرا
- رباعی شمارهٔ ۷ — عیسی‌لب و آفتاب‌روئی پسرا
- رباعی شمارهٔ ۴ — ای دوست غم تو سر به سر سوخت مرا
- رباعی شمارهٔ ۹ — پذرفت سه بوس از لب شیرین ما را
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — ای دوست اگر صاحب فقری و فنا
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — از من شب هجر می‌بپرسید حباب
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آب
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — ای تیغ تو آب روشن و آتش ناب
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — خاقانی را ز بس که بوسید آن لب
- رباعی شمارهٔ ۸ — ای تیر هنر صهیل و برجیس لقا
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — خاقانی اگرچه در سخن مردوَش است
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — از عشق بهار و بلبل و جام طرب
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک است
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — آب جگرم به آتش غم برخاست
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — خاقانی اگر ز راحتت رنگی نیست
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — طوطی‌دم دینارنشان است آن لب
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — گر من به وفای عشق آن حورنسب
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — آمد به چمن مرغ صراحی به شغب