خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۵۲ — ملاح که بهر ماه من مهد آراست
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — خاقانی را شکسته دیدی به درست
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — نونو دلم از درد کهن ایمن نیست
- رباعی شمارهٔ ۵۴ — آن دل که ز دیده اشک خون راند رفت
- رباعی شمارهٔ ۵۰ — صبح شب برنائی من بوالعجب است
- رباعی شمارهٔ ۵۱ — خاقانی اگر خرد سر ترا یار است
- رباعی شمارهٔ ۵۵ — در پیش رخ تو ماه را تاب کجاست
- رباعی شمارهٔ ۵۳ — تندی کنی و خیره کشیت آئین است
- رباعی شمارهٔ ۶۰ — گرچه صنما همدم عیسی است دمت
- رباعی شمارهٔ ۶۱ — از خوی تو خسته‌ایم و از هجرانت
- رباعی شمارهٔ ۶۳ — تشویر بتان از رخ رخشان تو خاست
- رباعی شمارهٔ ۶۲ — ناوک‌زن سینه‌ها شود مژگانت
- رباعی شمارهٔ ۵۶ — مرغی که نوای درد راند عشق است
- رباعی شمارهٔ ۵۷ — عشق آمد و عقل رفت و منزل بگذاشت
- رباعی شمارهٔ ۵۸ — با یار سر انداختنم سود نداشت
- رباعی شمارهٔ ۵۹ — از عشق لب تو بیش تیمارم نیست
- رباعی شمارهٔ ۶۴ — تب کرد اثر در گل عنبربارت
- رباعی شمارهٔ ۶۷ — چون سوی تو نامه‌ای نویسم ز نخست
- رباعی شمارهٔ ۷۰ — عشقی که ز من دود برآورد این است
- رباعی شمارهٔ ۷۱ — از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشت
- رباعی شمارهٔ ۶۵ — خاقانی را گلی به چنگ افتاده است
- رباعی شمارهٔ ۶۹ — آن ماه دوهفته کرده عمدا هر هفت
- رباعی شمارهٔ ۶۶ — در بخشش حسن آن رخ و زلفی که تو راست
- رباعی شمارهٔ ۶۸ — نور رخ تو طلسم خورشید شکست