خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راست
- رباعی شمارهٔ ۳۰ — چه آتش و چه خیانت از روی صفات
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَست
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی است
- رباعی شمارهٔ ۲۹ — کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت
- رباعی شمارهٔ ۳۱ — از فیض خیالت چمن سینه شکفت
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — ای گوهر گم‌بوده کجا جوئیمت
- رباعی شمارهٔ ۳۲ — گر عهد جوانی چو فلک سرکش نیست
- رباعی شمارهٔ ۳۳ — زنّار خطی عید مسیحا رویت
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — مسکین دلم از خلق وفائی می‌جست
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — در ظاهر اگر دست نظر کوتاه است
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — از هر نظری بولهبی در پیش است
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوست
- رباعی شمارهٔ ۳۴ — در غصه مرا جمله جوانی بگذشت
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — مسکین تن شمع از دل ناپاک بسوخت
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — سلطان ز در قونیه فرمان رانده است
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوست
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — داغم به دل از دو گوهر نایاب است
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرست
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — چون سقف تو سایه نکند قاعده چیست
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — خاقانی را دل تف از درد بسوخت
- رباعی شمارهٔ ۴۳ — بر جان من از بار بلا چیست که نیست
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — گر سایهٔ من گران بود در نظرت