خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۷۹ — شب چون حُلی ستاره در هم پیوست
- رباعی شمارهٔ ۷۳ — از دست غم انفصال می‌جویی، نیست
- رباعی شمارهٔ ۷۸ — رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوست
- رباعی شمارهٔ ۷۲ — تب داشته‌ام دو هفته ای ماه دو هفت
- رباعی شمارهٔ ۷۴ — آفاق به پای آه ما فرسنگی است
- رباعی شمارهٔ ۷۶ — خاقانی! اگرچه عقل دست خَوش توست
- رباعی شمارهٔ ۷۵ — بپذیر دلی را که پراکندهٔ توست
- رباعی شمارهٔ ۷۷ — آن غصه که او تکیه‌گه سلطان است
- رباعی شمارهٔ ۸۲ — تا یار عنان به باد و کشتی داده است
- رباعی شمارهٔ ۸۳ — از غدر فلک طعن خسان صعب‌تر است
- رباعی شمارهٔ ۸۶ — آن بت که ز عشق او سرم پر سوداست
- رباعی شمارهٔ ۸۴ — خاقانی از آن شاه بتان طمع گسست
- رباعی شمارهٔ ۸۱ — خاقانی اسیر یار زرگر نسب است
- رباعی شمارهٔ ۸۰ — آن نرگس مخمور تو گلگون چون است؟
- رباعی شمارهٔ ۸۷ — آن گل که به رنگ طعنه در می کرده است
- رباعی شمارهٔ ۸۵ — غم بر دل خاقانی ترسان بنشست
- رباعی شمارهٔ ۹۲ — هیچ است وجود و زندگانی هم هیچ
- رباعی شمارهٔ ۹۳ — خاقانی اساس عمر غم خواهد بود
- رباعی شمارهٔ ۹۴ — استاد علی خمره به جوئی دارد
- رباعی شمارهٔ ۹۵ — هر روز فلک کین من از سر گیرد
- رباعی شمارهٔ ۹۰ — قالب نقش بندی لاهوت است
- رباعی شمارهٔ ۸۸ — ای صید شده مرغ دلم در دامت
- رباعی شمارهٔ ۸۹ — غار سپید است پناهی دهدت
- رباعی شمارهٔ ۹۱ — دانی ز جهان چه طرف بربستم هیچ