مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۴۹ — خدمتِ شمس حق و دین یادگارت ساقیا
- غزل شمارهٔ ۱۴۶ — در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما
- غزل شمارهٔ ۱۴۷ — آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلا
- غزل شمارهٔ ۱۵۰ — درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما
- غزل شمارهٔ ۱۵۳ — شمع دیدم گرد او پروانه‌ها چون جمع‌ها
- غزل شمارهٔ ۱۵۷ — ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما
- غزل شمارهٔ ۱۵۴ — دیده حاصل کن دلا آن گه ببین تبریز را
- غزل شمارهٔ ۱۵۲ — دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا
- غزل شمارهٔ ۱۵۱ — سر برون کن از دریچه جان ببین عشاق را
- غزل شمارهٔ ۱۴۸ — از پی شمس حق و دین دیده گریان ما
- غزل شمارهٔ ۱۵۵ — از فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا
- غزل شمارهٔ ۱۵۶ — ای هوس‌های دلم بیا بیا بیا بیا
- غزل شمارهٔ ۱۶۸ — ای بروییده به ناخواست به مانند گیا
- غزل شمارهٔ ۱۵۸ — امتزاج روح‌ها در وقت صلح و جنگ‌ها
- غزل شمارهٔ ۱۶۱ — چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها را
- غزل شمارهٔ ۱۶۴ — چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا
- غزل شمارهٔ ۱۶۵ — اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا
- غزل شمارهٔ ۱۶۰ — مفروشید کمان و زره و تیغ ، زنان را
- غزل شمارهٔ ۱۶۳ — بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را
- غزل شمارهٔ ۱۶۷ — کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را
- غزل شمارهٔ ۱۵۹ — ای ز مقدارت هزاران فخر بی‌مقدار را
- غزل شمارهٔ ۱۶۶ — چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا
- غزل شمارهٔ ۱۶۹ — رو ترش کن که همه روترشانند این جا
- غزل شمارهٔ ۱۶۲ — تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را