مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۲۰ — ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا
- غزل شمارهٔ ۲۱۹ — چو اندرآید یارم چه خوش بود به خدا
- غزل شمارهٔ ۲۲۵ — بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا
- غزل شمارهٔ ۲۲۴ — چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا
- غزل شمارهٔ ۲۲۱ — مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا
- غزل شمارهٔ ۲۲۶ — برفت یار من و یادگار ماند مرا
- غزل شمارهٔ ۲۲۷ — به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا
- غزل شمارهٔ ۲۲۸ — بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا
- غزل شمارهٔ ۲۲۳ — کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلا
- غزل شمارهٔ ۲۲۹ — شراب داد خدا مر مرا تو را سرکا
- غزل شمارهٔ ۲۱۸ — ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را
- غزل شمارهٔ ۲۲۲ — رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا
- غزل شمارهٔ ۲۳۰ — ز سوز شوق دل من همی‌زند عللا
- غزل شمارهٔ ۲۳۵ — مرا بدید و نپرسید آن نگار چرا
- غزل شمارهٔ ۲۳۴ — ز جام ساقی باقی چو خورده‌ای تو دلا
- غزل شمارهٔ ۲۳۱ — سبکتری تو از آن دم که می‌رسد ز صبا
- غزل شمارهٔ ۲۳۳ — کجاست ساقی جان تا به هم زند ما را
- غزل شمارهٔ ۲۳۶ — مبارکی که بود در همه عروسی‌ها
- غزل شمارهٔ ۲۳۸ — هله ای کیا نفسی بیا
- غزل شمارهٔ ۲۳۹ — کرانی ندارد بیابان ما
- غزل شمارهٔ ۲۳۲ — چو عشق را تو ندانی بپرس از شب‌ها
- غزل شمارهٔ ۲۴۰ — تو جان و جهانی کریما مرا
- غزل شمارهٔ ۲۴۱ — نرد کف تو بردست مرا
- غزل شمارهٔ ۲۳۷ — یار ما دلدار ما، عالم اسرار ما