مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۷۵ — از ورای سر دل بین شیوه‌ها
- غزل شمارهٔ ۱۷۴ — ز آتش شهوت برآوردم تو را
- غزل شمارهٔ ۱۷۷ — ای بگفته در دلم اسرارها
- غزل شمارهٔ ۱۷۳ — از یکی آتش برآوردم تو را
- غزل شمارهٔ ۱۷۹ — گر تو عودی سوی این مجمر بیا
- غزل شمارهٔ ۱۷۸ — می‌شدی غافل ز اسرار قضا
- غزل شمارهٔ ۱۸۱ — دل چو دانه ، ما مثال آسیا
- غزل شمارهٔ ۱۷۶ — روح زیتونیست عاشق نار را
- غزل شمارهٔ ۱۷۱ — چون نمایی آن رخ گلرنگ را
- غزل شمارهٔ ۱۷۲ — در میان عاشقان عاقل مبا
- غزل شمارهٔ ۱۸۰ — ای تو آب زندگانی فاسقنا
- غزل شمارهٔ ۱۷۰ — تا به شب ای عارف شیرین نوا
- غزل شمارهٔ ۱۸۲ — در میان عاشقان عاقل مبا
- غزل شمارهٔ ۱۸۳ — ای دل رفته ز جا باز میا
- غزل شمارهٔ ۱۸۵ — از بس که ریخت جرعه بر خاک ما ز بالا
- غزل شمارهٔ ۱۸۴ — من رسیدم به لب جوی وفا
- غزل شمارهٔ ۱۸۷ — از سینه پاک کردم افکار فلسفی را
- غزل شمارهٔ ۱۸۸ — اینجا کسی‌ست پنهان خود را مگیر تنها
- غزل شمارهٔ ۱۹۲ — بشکن سبو و کوزه، ای میرآب جان‌ها!
- غزل شمارهٔ ۱۹۰ — با آن که می‌رسانی، آن بادهٔ بقا را
- غزل شمارهٔ ۱۹۱ — بیدار کن طرب را بر من بزن تو خود را
- غزل شمارهٔ ۱۹۳ — جانا قبول گردان این جست و جوی ما را
- غزل شمارهٔ ۱۸۶ — ای میرآب بگشا آن چشمه روان را
- غزل شمارهٔ ۱۸۹ — آمد بهارِ جان‌ها ای شاخِ تَر به رقص آ