مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۹۵۶ — دل را تمام برکن ای جان ز نیک نامی
- غزل شمارهٔ ۲۹۵۹ — ای آنک جمله عالم از توست یک نشانی
- غزل شمارهٔ ۲۹۵۴ — گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری
- غزل شمارهٔ ۲۹۵۷ — اندر شکست جان شد پیدا لطیف جانی
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۰ — رقصان شو ای قراضه کز اصل اصل کانی
- غزل شمارهٔ ۲۹۵۸ — مطرب چو زخمه‌ها را بر تار می‌کشانی
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۱ — در رنگ یار بنگر تا رنگ زندگانی
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۳ — می‌زن سه‌تا که یک‌تا گشتم مکن دوتایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۵ — ای برده اختیارم تو اختیار مایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۲ — با تو عتاب دارم جانا چرا چنینی
- غزل شمارهٔ ۲۹۵۵ — چون روی آتشین را یک دم تو می‌نپوشی
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۴ — دی دامنش گرفتم کای گوهر عطایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۹ — بوی کباب داری تو نیز دل کبابی
- غزل شمارهٔ ۲۹۷۰ — با صد هزار دستان آمد خیال یاری
- غزل شمارهٔ ۲۹۷۴ — آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی
- غزل شمارهٔ ۲۹۷۱ — اندر قمارخانه چون آمدی به بازی
- غزل شمارهٔ ۲۹۷۳ — ای از جمال حسن تو عالم نشانه‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۹۷۲ — ای آن که مر مرا تو به از جان و دیده‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۹۷۷ — هر روز بامداد درآید یکی پری
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۷ — آمد ز نای دولت بار دگر نوایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۷۶ — شد جادوی حرام و حق از جادوی بری
- غزل شمارهٔ ۲۹۷۵ — هر روز بامداد به آیین دلبری
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۸ — ای چنگیان غیبی از راه خوش نوایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۶۶ — هر چند بی‌گه آیی بی‌گاه خیز مایی