مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۲۴۹ — دل بر ما شده‌ست دلبر ما
- غزل شمارهٔ ۲۴۷ — بانگ تسبیح بشنو از بالا
- غزل شمارهٔ ۲۵۲ — نذر کند یار که امشب تو را
- غزل شمارهٔ ۲۵۳ — چند نهان داری آن خنده را؟
- غزل شمارهٔ ۲۴۸ — گوش من منتظر پیام تو را
- غزل شمارهٔ ۲۴۶ — صد دهل می‌زنند در دل ما
- غزل شمارهٔ ۲۵۰ — هین که منم بر در در برگشا
- غزل شمارهٔ ۲۴۲ — خیک دل ما مشک تن ما
- غزل شمارهٔ ۲۴۳ — بگشا در بیا درآ که مبا عیش بی‌شما
- غزل شمارهٔ ۲۴۵ — از برای صلاح مجنون را
- غزل شمارهٔ ۲۵۱ — پیشتر آ پیشتر ای بوالوفا
- غزل شمارهٔ ۲۴۴ — چه شدی گر تو همچو من شدییی عاشق ای فتا
- غزل شمارهٔ ۲۵۶ — داد دهی ساغر و پیمانه را
- غزل شمارهٔ ۲۶۰ — چرخ فلک با همه کار و کیا
- غزل شمارهٔ ۲۵۹ — پیش کش آن شاه شکر‌خانه را
- غزل شمارهٔ ۲۵۷ — لعل لبش داد کنون مر مرا
- غزل شمارهٔ ۲۶۱ — هان ای طبیب عاشقان سودایی‌یی دیدی چو ما؟
- غزل شمارهٔ ۲۶۲ — فیما تری فیما تری یا من یری و لا یری
- غزل شمارهٔ ۲۶۴ — لی حبیب حبه یشوی الحشا
- غزل شمارهٔ ۲۶۳ — به شکرخنده اگر می‌ببرد جان مرا
- غزل شمارهٔ ۲۶۵ — راحٌ بِفیها وَ الرَّوحُ فیها
- غزل شمارهٔ ۲۵۴ — باده ده آن یارِ قدح‌باره را
- غزل شمارهٔ ۲۵۵ — خیز صبوحی کن و درده صلا
- غزل شمارهٔ ۲۵۸ — گر بنخسبی شبی ای مه لقا