مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۲۵۴ — بیرون ز تن و جان و روان درویش است
- رباعی شمارهٔ ۲۵۶ — بیرون ز جهان و جان یکی دایهٔ ماست
- رباعی شمارهٔ ۲۵۷ — بی‌یار نماند هرکه با یار بساخت
- رباعی شمارهٔ ۲۵۵ — بیرون ز جهان کفر و ایمان جائیست
- رباعی شمارهٔ ۲۵۹ — تا با تو ز هستی تو هستی باقیست
- رباعی شمارهٔ ۲۶۰ — تا چهرهٔ آفتاب جان رخشانست
- رباعی شمارهٔ ۲۵۸ — تا این فلکِ آینه‌گون بر کار است
- رباعی شمارهٔ ۲۶۴ — تا ظن نبری که این زمین بیهوشست
- رباعی شمارهٔ ۲۶۱ — تا حاصل دردم سبب درمان گشت
- رباعی شمارهٔ ۲۶۲ — تا در دل من صورت آن رشک پریست
- رباعی شمارهٔ ۲۶۳ — تا ظن نبری دور زمانم کشته است
- رباعی شمارهٔ ۲۶۵ — تا عرش ز سودای رخش ولوله‌هاست
- رباعی شمارهٔ ۲۶۷ — تا مهر نگار باوفایم بگرفت
- رباعی شمارهٔ ۲۶۹ — توبه چکنم که توبه‌ام سایهٔ تست
- رباعی شمارهٔ ۲۷۰ — توبه کردم که تا که جانم برجاست
- رباعی شمارهٔ ۲۷۲ — تو سیر شدی من نشدم درمان چیست
- رباعی شمارهٔ ۲۷۱ — توبه که دل خویش چو آهن کرده است
- رباعی شمارهٔ ۲۷۳ — تو کان جهانی و جهان نیم جو است
- رباعی شمارهٔ ۲۷۵ — جانا غم تو ز هرچه گویی بتر است
- رباعی شمارهٔ ۲۶۸ — تنها نه همین خنده و سیماش خوشست
- رباعی شمارهٔ ۲۷۴ — تهدید عدو چه بشنود عاشق راست
- رباعی شمارهٔ ۲۷۶ — جانم بر آن جان جهان رو کرده است
- رباعی شمارهٔ ۲۷۷ — جان و سر آن یار که او پرده‌در است
- رباعی شمارهٔ ۲۶۶ — تا من بزیم پیشه و کارم اینست