مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۳۲۷ — دل در بَرِ هر که هست، از دلبر ماست
- رباعی شمارهٔ ۳۳۲ — دور است ز تو نظر بهانه اینست
- رباعی شمارهٔ ۳۲۹ — دل رفت و سرِ راهِ دلْ‌اِستان بگرفت
- رباعی شمارهٔ ۳۳۱ — دل یاد تو کرد چون طرب می‌انگیخت
- رباعی شمارهٔ ۳۳۵ — دیوانه شدم خواب ز دیوانه خطا است
- رباعی شمارهٔ ۳۲۸ — دل رفت برِ کسی که بیماش خوش است
- رباعی شمارهٔ ۳۳۰ — دل یاد تو کرد چون به عشرت بنشست
- رباعی شمارهٔ ۳۳۳ — دوش از سر لطف یار در من نگریست
- رباعی شمارهٔ ۳۲۶ — دل در بر من زنده برای غم تست
- رباعی شمارهٔ ۳۳۴ — دی آنکه ز سوی بام بر ما نگریست
- رباعی شمارهٔ ۳۳۶ — راهی ز زبان ما به دل پیوسته است
- رباعی شمارهٔ ۳۳۷ — روزی ترش است و دیدهٔ ابر تر است
- رباعی شمارهٔ ۳۴۶ — سر سخن دوست نمیارم گفت
- رباعی شمارهٔ ۳۴۱ — زان روی که دل بستهٔ آن زنجیر است
- رباعی شمارهٔ ۳۴۰ — زان روز که چشم من به رویت نگریست
- رباعی شمارهٔ ۳۴۲ — زان رونق هر سماع آواز دف است
- رباعی شمارهٔ ۳۴۷ — سرگشته چو آسیای گردان کنمت
- رباعی شمارهٔ ۳۴۸ — سرگشته دلا به دوست از جان راهست
- رباعی شمارهٔ ۳۴۵ — سرسبز بود خاک که آبش یار است
- رباعی شمارهٔ ۳۴۴ — زان می مستم که نقش جامش عشق است
- رباعی شمارهٔ ۳۴۳ — زان مِی خوردم که روح پیمانهٔ اوست
- رباعی شمارهٔ ۳۳۸ — روزی که تو را ببینم آدینهٔ ماست
- رباعی شمارهٔ ۳۳۹ — روزی که مرا به نزد تو دورانست
- رباعی شمارهٔ ۳۴۹ — سرمایهٔ عقل مرد دیوانگیست