مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۲۴۰ — برجه که سماع روح برپای شده است
- رباعی شمارهٔ ۲۳۱ — تا شب میگو که روز ما را شب نیست
- رباعی شمارهٔ ۲۳۶ — با هرکه نشستی و نشد جمع دلت
- رباعی شمارهٔ ۲۳۷ — با هستی و نیستیم بیگانگی است
- رباعی شمارهٔ ۲۳۲ — با عشق کلاه بر کمر دوز خوش است
- رباعی شمارهٔ ۲۳۳ — با عشق نشین که گوهر کان تو است
- رباعی شمارهٔ ۲۴۱ — برخیز و طواف کن بر آن قطب نجات
- رباعی شمارهٔ ۲۳۹ — پائی که همی رفت به سروستان مست
- رباعی شمارهٔ ۲۳۸ — پای تو گرفته‌ام ندارم ز تو دست
- رباعی شمارهٔ ۲۳۴ — با ما ز ازل رفته قراری دگر است
- رباعی شمارهٔ ۲۳۵ — با نی گفتم که بر تو بیداد ز کیست
- رباعی شمارهٔ ۲۳۰ — با شب گفتم گر بمهت ایمانست
- رباعی شمارهٔ ۲۵۰ — بگرفت دلت زانکه ترا دل نگرفت
- رباعی شمارهٔ ۲۴۹ — بگذشت سوار غیب و گردی برخاست
- رباعی شمارهٔ ۲۴۸ — بستم سر خم باده و بوی برفت
- رباعی شمارهٔ ۲۵۱ — پی بر به جهانی که چو خون در رگ ماست
- رباعی شمارهٔ ۲۴۲ — برکان شکر چند مگس را غوغاست
- رباعی شمارهٔ ۲۵۲ — بیچاره‌تر از عاشق بیصبر کجاست
- رباعی شمارهٔ ۲۵۳ — بی‌دیده اگر راه روی عین خطاست
- رباعی شمارهٔ ۲۴۶ — بر هر جائیکه سرنهم مسجود اوست
- رباعی شمارهٔ ۲۴۴ — بر من در وصل بسته میدارد دوست
- رباعی شمارهٔ ۲۴۵ — پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا
- رباعی شمارهٔ ۲۴۷ — بر هر جزوم نشان معشوق منست
- رباعی شمارهٔ ۲۴۳ — بر ما رقم خطا پرستی همه هست