مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۲۷۹ — جانی که حریف بود بیگانه شده است
- رباعی شمارهٔ ۲۸۱ — جانی و جهانی و جهان با تو خوش است
- رباعی شمارهٔ ۲۸۲ — حسنت که همه جهان فسونش بگرفت
- رباعی شمارهٔ ۲۸۰ — جانی که شراب عشق ز آن سو خورده است
- رباعی شمارهٔ ۲۸۶ — چون دانستم که عشق پیوست منست
- رباعی شمارهٔ ۲۸۷ — چون دلبر من میان دلداران نیست
- رباعی شمارهٔ ۲۸۳ — چشم تو ز روزگار خونریزتر است
- رباعی شمارهٔ ۲۸۸ — چون دید مرا مست بهم برزد دست
- رباعی شمارهٔ ۲۸۵ — چنگی صنمی که ساز چنگش بنواست
- رباعی شمارهٔ ۲۸۹ — ترشی تو چرا مگر شکربارت نیست
- رباعی شمارهٔ ۲۷۸ — جانی که به راه عشق تو در خطر است
- رباعی شمارهٔ ۲۸۴ — چشمی دارم همه پر از صورت دوست
- رباعی شمارهٔ ۲۹۴ — خواهی که ترا کشف شود هستی دوست
- رباعی شمارهٔ ۲۹۸ — خیزید که آن یار سعادت برخاست
- رباعی شمارهٔ ۳۰۱ — در بتکده تا خیال معشوقهٔ ما است
- رباعی شمارهٔ ۳۰۰ — در باغ من ار سرو و اگر گلزار است
- رباعی شمارهٔ ۲۹۰ — چیزیست که در تو بی تو جویان ویست
- رباعی شمارهٔ ۲۹۱ — حاشا که به عالم از تو خوشتر یاریست
- رباعی شمارهٔ ۲۹۳ — خاک قدمت سعادت جان من است
- رباعی شمارهٔ ۲۹۲ — حاشا که دلم ز شب‌نشینی سیر است
- رباعی شمارهٔ ۲۹۵ — خویی به جهان خوبتر از خوی تو نیست
- رباعی شمارهٔ ۲۹۷ — خورشید و ستارگان و بدرِ ما اوست
- رباعی شمارهٔ ۲۹۶ — خورشید رخت ز آسمان بیرونست
- رباعی شمارهٔ ۲۹۹ — دایم ز ولایت علی خواهم گفت