مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — این عشق شهست و رایتش پیدا نیست
- رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — این فصل بهار نیست فصلی دگر است
- رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — این سینهٔ پرمشغله از مکتب اوست
- رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — این شکل سفالین تنم جام دلست
- رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — این فتنه که اندر دل تنگ است ز چیست
- رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — این غمزه که می‌زنی ز نوری دگر است
- رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — این من نه منم آنکه منم گوئی کیست
- رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — این گرمابه که خانهٔ دیوانست
- رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — این جو که تراست هر کسی جویان نیست
- رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — این مستی من ز بادهٔ حمرا نیست
- رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — این نعره عاشقان ، ز شمع طرب است
- رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — این همدم اندرون که دم میدهدت
- رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — ای همچو خر و گاو که و جو طلبت
- رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — ای هر بیدار با خبرهای تو خفت
- رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — ای هرچه صدف بستهٔ دریای لبت
- رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت
- رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — با دل گفتم که دل از او جیحونست
- رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — با دشمن تو چو یار بسیار نشست
- رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — با تو سخنان بیزبان خواهم گفت
- رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — باران به سر گرم دلی بر میریخت
- رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — باد آمد و گل بر سر میخواران ریخت
- رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — بازآی که یار بر سر پیمانست
- رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — با روز بجنگیم که چون روز گذشت
- رباعی شمارهٔ ۲۲۹ — با شاه هر آنکسی که در خرگاهست